Tornado D1 toont karakter na heftige week

Tornado D1 heeft een turbulente week achter de rug. Eerst was daar het afscheid van Mathijs Bult.  Onverwacht en ondanks het feit dat we de lantaarndrager zijn van de tweede divisie hebben we week na week met elkaar keihard gewerkt en geknokt en was de afspraak om de tweede helft van het seizoen volle bak voor elk punt te gaan. In de eerste helft van het seizoen waren we al onze libero en hoofdpasser kwijtgeraakt en tot overmaat van ramp is Eline Meijer langdurig uitgeschakeld in verband met een hele vervelende knieblessure die ze twee weken geleden heeft opgelopen.

De vrijdagtraining (normaal de wedstrijdvoorbereiding sessie) was dan ook kort en krachtig. We hadden de tijd nodig om, te praten en om onze emoties te herschikken. Samen hebben we besloten om hoe dan ook te gaan spelen. Met hulp van drie speelsters van D2 (Yvette, Marlon en Ellen),  waarvoor dank, hebben we onze posities goed bezet.

Zaterdag was het dus gewoon weer wedstrijddag. BOVO komt op bezoek en daarvan wisten we dat het een sterk ervaren ploeg is waar we de vorige wedstrijd maar 1 set op niveau hebben gespeeld. Na een korte evaluatie was onze intentie duidelijk, we gaan volle bak spelen met alles wat we in ons hebben en  een simpel  tactisch plan.

De eerste set is te zien dat we wat onwennig zijn. De serve loopt nog niet en het blok geeft niet thuis. We doen aardig mee maar één grote serve serie brengt BOVO ver  voor en op 18-25 is het 0-1. In de tweede set spelen we wat beter. Er worden meer punten gescoord. In de middenfase is het weer een serve serie en wat persoonlijke fouten aan onze kant (rallybal valt te vaak op de grond) waardoor  we op achterstand komen (11-19). Dan volgt een fase (met Ellen Meijer en Marlon Bekhuis) waarin we zogezegd een kop laten zien en vanuit een sterke serve, goed blok en gescoorde punten op 16-20 komen. Dan volgt een bal vol op het net.. 4x roept het publiek, en de coach ook. De scheidsrechter trekt direct rood tevoorschijn en ik kijk vol verbazing of er nog iemand achter mij staat?? Geel kan ik snappen maar rood? Bizar. Punt voor de tegenstander en dat gooit de set ook bijna in het slot. Op wederom 18-25 is het 0-2 voor BOVO.

Bij de wissel stellen we vast dat we steeds beter gaan spelen en dat we nog een stapje bij gaan zetten. En wat er dan gebeurd is prachtig. Het team gooit voltallig (inclusief de meiden aan de kant die maar bleven zingen en joelen) de kop dr  voor en legt BOVO op de knie. Een constante voorsprong is het gevolg. Er wordt goed geserveerd, Ellen en Yvette laten strijd en beleving zien en nemen samen met een uitstekend spelende Loes Kuipers (spelverdeler) het team op sleeptouw. Silke Leus knalt drie killing blocks op de vloer en dan is daar de 20-12 voorsprong! BOVO sputtert nog even tegen maar Tornado blijft rustig en speelt de set uit op 25-18. In de vierde set is het weer Tornado dat doorgaat op de ingeslagen weg. Mooi om te zien hoe snel en goed onze nieuw ingepaste libero (Minou) haar pass lijn heeft staan.  BOVO doet wat het kan maar zowel het spelniveau als de beleving aan Tornado kant is groot en het publiek speelt hier enthousiast op in. Een mooie strijd is het gevolg. Er wordt veel gewisseld in deze set om de serve van ons kanon Giorgia Rond in stelling te kunnen brengen en dat pakt goed uit. Gestaag lopen we uit en op 17-20 capituleert BOVO. We lopen uit naar 19-24 en slaan het laatste punt op de grond, 2-2 in sets.

In de Tie break komen we op 0-3, trekken de zaak recht op 5-5 en wisselen op 8-6 voor. Tot 11-11 gaat het gelijk op. Dan volgen twee foutjes en toont de ervaring van BOVO haar klasse. We verliezen de Tie break met 12-15 maar het publiek staat op de banken en dat is verdient! Sport is emotie en in twee dagen tijd je hoofdcoach verliezen die dit seizoen ook zijn ziel en zaligheid in dit team gestopt heeft en dan nog zo’n wedstrijd op de mat leggen … respect! Trots op dit team en ons doel zal zijn om meer van dit soort wedstrijden te spelen en onze huid zo duur mogelijk te verkopen.

Albert Abbing (Assistent coach Tornado)